|
BVV 6 - Hellevoetsluis 2 5-4 |
 |
 |
 |
|
Geschreven door Jesse vd Wulp
|
|
vrijdag, 30 maart 2012 07:34 |
|
Zoals de uitslag al enigszins doet vermoeden, betrof de wedstrijd tussen SIX en de aanstaande, armetierige kampioen Hellevoetsluis allesbehalve een saaie wedstrijd. We schrijven immers 10 maart als de dag waarop SIX na enkele treurige vertoningen zijn statige rug recht, het plezier hervindt en eindelijk na lange tijd met een gelukzalig gevoel na negentig minuten de kleedkamer opzoekt. Het is namelijk helemaal zo makkelijk nog niet; de schwung hervinden na een eeuwige winterstop. Stramme spieren en vermoeide geesten spelen parten in een dergelijk proces en nederlagen zijn blijkbaar nodig. Nederlagen die leiden tot een dermate slechte, tot simpelweg geen warming up, waarin ruim 80% van het team tot aan de aftrap geen bal heeft geraakt. Dan spelen tegen een team dat zowel een trainer, loopoefeningen als schijnbare professionaliteit bezit, dat maakt pas dat het vizier écht weer op scherp staat.
Hoewel dun in de verdedigers door de nodige blessures en afwezigen stond er vanaf het beginsignaal een verdediging dat het mes stevig tussen de tanden geklemd had. Gesterkt door een opgeleefde Chuck in het centrum van de verdediging met aan zijn zijde de inmiddels kersverse vader A. Kooiman, werd de strijd met de sterke voorhoede van Hellevoetsluis aangevangen. Je weet op dat moment reeds, achterin zit het wel snor. Een misvatting zo bleek. Ondanks SIX beste intenties, kwam het na een kleine twintig minuten namelijk door een nogal ongelukkige kluts op een 1-0 achterstand. Een domper, maar voor een keer geen onoverkomelijk probleem. Jesse, opgesteld als linkervleugelverdediger liet immers nog geen vijf minuten later zien waar zijn klasse echt ligt: de uitbal. Met een slinkse worp op het driftig geschoren rechterbeen van Vogel, bracht hij de spits die later met een doppelpack zou uitgroeien tot belangrijke schakel in de overwinning in stelling. Hij zou wegdraaien bij zijn tegenstander zo wenste de relatief jonge god en dus gooide hij de bal op zo’n halve meter hoogte aan. Wat hij in gedachte had geschiedde. Vogel, die het plan schijnbaar telepathisch in zijn hoofd gepropt kreeg, wist zijn tegenstander met een sierlijke beweging weg te zetten en stormde het strafschopgebied binnen. Aldaar gevloerd door De Grote Kale Leider uit Hellevoet bracht de scheids zijn fluit naar de mond. Penalty.
Een hoop misbaar en twee minuten later besloot ‘Medical Maan’ zijn teamgenoten eens flink in verwarring te brengen. Wachtend op het fluitsignaal van de leidsman om de strafschop binnen te werken stond de nummer 10 niet links, maar geheel onverwachts rechts van de bal. Waar sommigen een zenuwinzinking vermoedden, had de medicijnman echter iets geheel anders in zijn hoofd: mindfucken. Als een dwarse puber lekker die kutkluit belazeren. “Ik ben links!”, zo wilde hij zeggen. Met revolutionaire aanloop waarin iedereen zou verwachten dat Maan met links zou schieten, raakte hij de bal op het laatste moment geheel tegen ieders verwachting in toch met zijn rechtervoet. Uniek, interessant, bepaald niet esthetisch verantwoord en de gewenste gelijkmaker een feit.
Ondanks de snelle aansluitingstreffer bleef het spelbeeld echter ongewijzigd. Een slordig SIX kreeg de bal maar niet van voet naar voet en de lange ballen van Hellevoetsluis bleven komen. Iets wat uiteindelijk leidde tot de enige mooie treffer die de koploper maakte. 1-2, en het liedje kon weer van voor af aan beginnen. Na wederom een aanval van de thuisploeg waarbij de onovertroffen Barendrechtse linksback na een laffe voorzet van de rechterkant heel sluw voor één keer niet op zijn kenmerkende, spijkerharde wijze het duel aanging, ontving hij de bal in het vijandige strafschopgebied van de tegenstander. Wikkend en wegend bracht hij de bal bij Ottie, gastspeler van de dag. Als een ware wizard, behield Gandalf the Grey het overzicht om op beschaafde wijze de bal knap in het doel van de gasten te werken en de eindstand van de vermakelijke eerste helft op het denkbeeldige scorebord te pompen.
Een vermakelijke rust verder en het veld wederom betreden bleef het spelbeeld ongewijzigd: een laf aandringend Hellevoetsluis, onmachtig tegen de magisch acterende achterhoede met gelegenheidsback Thomas-from-The-Netherlands-Diepenhorst. Hoewel zichtbaar snakkend naar ‘The Canteen’ speelde het jonkie in z’n geheel allesbehalve onverdienstelijk. Vriendelijk doch dringend verzocht zijn reusachtig afzwaaiende poeier maar eens te laten voor wat het was, moest hij namelijk voor het eerst in z’n leven écht verdedigen en slaagde daar wonderwel in. Een fijne aanwinst in de achterhoede naast De Grote Drie.
Vijftien minuten bezig aan de tweede helft ging de wedstrijd ondertussen verder met waar het al de gehele tijd mee bezig was. De toeschouwers langzaam vervoeren tot orgastisch hoogtepunt. Na een tijdlang droogneuken waarin kleine kansjes maar niet werden verzilverd, was het wederom de Barendrechtse linksback die het heft in handen nam. Met een nauwkeurige pas uit zijn linkerbeen stuurde hij de enige gevleugelde spits in het elftal langs de flank perfect de diepte in. Vogel, niet wars van een mannetje passeren, versloeg zijn tegenstander in een persoonlijk duel en ronde één tegen één met de keeper zorgvuldig af. Een goal die de man meende te moeten vieren met wat vreemde gebaren en onzorgvuldig getjilp. Met een duim in de mond en de armen vervolgens liefdevol wiegend probeerde hij de aandacht van zijn teamgenoten nadrukkelijk naar zich toe te trekken. “Hey kijk mij eens! Ik heb ook nog geslachtsverkeer hoor! En effectief ook,” zo beoogde hij te communiceren met zijn vreemde capriolen. Gefeliciteerd door slechts enkele van zijn echte vrienden, kreeg de boodschap echter helaas weinig respons. Onverdiend. Maar terzijde wel een voorsprong.
Mentaal gesterkt door de stand en de wetenschap dat er op veld 4 maar weinig wedstrijden niet winnend worden afgesloten kreeg SIX een stief kwartier later echter toch weer het deksel op de neus. Na wederom een flinke, en vooral onhandige kluts in het eigen strafschopgebied kwamen de gasten uit het niets wederom op gelijke hoogte. De krachttermen niet van de lucht kon dit maar één ding betekenen: er moest gestreden blíjven worden. Tot de laatste snik en met een mannelijke daadkracht zoals die in de weken daarvoor zo zichtbaar afwezig was. Als een stel dappere rood-witte-oh-nee-groene krijgsmannen die maar één ding willen en dat is winnen. Met een instelling kortom, zoals die zo vaak op het getekende gezicht van Sebas langs de lijn tot uitdrukking komt.
Met het einde van de wedstrijd in zicht en de 3-3 nog altijd terug te vinden op het notitieblokje van de gedweeë scheidsrechter kwam de geoliede machine die Barendrecht SIX heet langzaam weer op stoom. Doorgedrongen tot aan het strafschopgebied van de tegenstander werd een zeker, inmiddels onbekend persoon pardoes neergehaald. Gevolg: een vrije schop op werkelijk ideale afstand van de goal. Droom van elke specialist en uitgelezen mogelijkheid op een inmiddels welverdiende voorsprong. Arnoutovic Kooiman, voormalig wonderkind op gebied van oogverblinde kegels kon daarom niet anders dan met zelfverzekerde schreden vooruitsnellen. Dit had immers zomaar zijn moment kunnen worden. Een denkbeeld dat de ingevallen Arjen Krankenhaus echter niet deelde. “Thomas Diepenhorst!,” zo schreeuwde de man, “Thomas Diepenhorst!!”. Een oproep die niet bepaald aan dovemansoren gericht was. Inmiddels samen over de bal gebogen besloot Thomas dan ook maar eens een intelligente vraag te stellen aan zijn concurrent voor de bal. “Hoe voel je je Arnout? Hoe voel je je?” Ietwat verrast door de vraag naar zijn gemoedstoestand kon de aanvoerder eigenlijk niet anders dan op typerende, laconieke wijze verbaast reageren met de duidelijke woorden: “Uhm, ja, wel goed eigenlijk.” Verblijd met deze wetenschap was het logischerwijs een uitgemaakte zaak. Thomas zou hem nemen. En naar wat al snel bleek niet zo’n beetje ook. Met zijn verfijnde motoriek die ietwat wegheeft van een krommend boomstammetje stoomde de nieuwe aanwinst van SIX naar de bal om hem onnavolgbaar in de linkerkruising te doen verdwijnen. Een oprecht even fraaie als doeltreffende vrije trap zoals weinig toeschouwers hem ooit hebben gezien en dat ook nooit meer zullen doen. De 4-3 een feit en een overwinning binnen handbereik.
Zoals het echter hoort bij een historische wedstrijd bleek het venijn, voor zover nog mogelijk, in het uiterste puntje van de toch al zo bewogen staart te zitten. Ondanks een waarlijk gevecht waarin SIX met alle macht probeerde de zege binnen te halen, gebeurde wat al zo vaak in de wedstrijd voorkwam. Weer een kluts, gebrek aan fortuin en een nieuwe gelijkmaker. Uit een corner de bal op een onmogelijk knullige manier binnengewerkt leek Hellevoetsluis alsnog een punt te behalen in dit inmiddels tot epische proporties opgeblazen duel der giganten. En dan, dan is het dus tijd voor de echt groten om op te staan.
Ondanks een schrijnende onzichtbaarheid waar ook een potsierlijk genomen penalty weinig aan deed veranderen, wist Raoel in wat naar later zou blijken de dying seconds, de bal voor het eerst sinds 55 minuten weer eens goed te raken. Met een fraaie boogbal over de verdediging zette de nummer tien op het aller-, aller- allerlaatste moment in de wedstrijd Marien Vogelvrij voor de keeper. Met de bal gevangen voor rechterbeen wist de spits dat het ging gebeuren: het hoogtepunt van zijn carrière zou aanbreken. Scoren in de laatste seconde van zo een grote en belangrijke wedstrijd. Spelers zouden huilend van geluk over hem heen vallen. Springen. Dansen. Juichen. De bank zou opspringen en het veld gillend betreden. Het was met dit beeld in zijn geest dat hij deed wat hij al zo vaak gedaan had: scoren. De winnende treffer maken op het belangrijkste moment ooit. Gejuich klonk er. Laf, maar hoorbaar. Als moegestreden honden kon SIX de energie immers gewoonweg niet meer opbrengen. Er was gewonnen. Ja. Maar nu werd het eerst tijd voor een zitplek in de kleedkamer. Met een biertje het liefst. Van Hans die reeds begonnen aan zijn afscheidstournee het verdiende vocht zou halen. En dat gebeurde. Volgens mij zelfs met liefde.
|
|
Laatst aangepast op vrijdag, 30 maart 2012 07:36 |
|
Geschreven door Hans Aandeweg
|
|
maandag, 05 maart 2012 08:41 |
|
Met een vermoeidheid alsof ik beide actief bij het elftal betrokken moeders zojuist had ontmoet strompelde ik, al blaffend en neus uitblazend, over mijn wallen om 11:40 uur als een van de eersten de kleedkamer binnen. Op zo'n moment hoop je bij je voetbalmaten weer de nodige energie op te doen maar Do vond het nodig het in Zwanenmeersferen gezongen Het is de Waarheid confronterend uit de booster te laten knallen. Voor zover ons beroemde kleedkamerritueel... Staand aan de aftrap bleken we met de volgende opstelling te beginnen: Erik, Hans, Kooi, Kamp, Jesse, Roestie, Do, Dre, John, Casper en Maan. Op de bank zaten op eigen verzoek Mali, Simon en Berg. Verder maakt Kelly een zeer verdienstelijk debuut met een vlag in de hand. De eerste helft was niet eens slecht. Het balletje ging bij vlagen aardig van voet tot voet. Als vroeg in de 1e helft brak Vlotburg de ban. Hun rechtsbuiten wist knap een balletje met een boogje terug te halen naar zijn rechter en schoot vanaf de 16 onberispelijk raak in de bovenhoek. Hier had iets fellere verdedigende weerstand geboden mogen worden door Six.
Even later was het de beurt aan Six. De verdienstelijk spelende rechtsback schoof met de voet aan de bal in. Via enkele schijven werd de bal over de verdediging getild en wist Maan met een lob de keeper te verschalken. Daarna ging het helaas weer mis. Hans kwam na doorjagen tot zijn eigen schrik op de helft van de tegenstander terecht. Do had attent zijn man overgenomen maar bleek na een dieptebal enige spraakverwarring met onze goalie te hebben. De spits wist er tussen te glippen en een achterstand was opnieuw een feit. Deze achterstand zou nog voor rust worden vergroot. Onze stapkoning Erik, die eerder trots vertelde dat hij die nacht om vijf uur zijn bed in was gerold na 3,5 kilo shoarma verorberd te hebben, had van de scheids na 20 minuten te horen gekregen dat hij een trainingsjack over zijn gele shirt moest doen omdat hij verdacht veel op de Vlotbruggenaren leek. Dit brak hem later op. Bij een vrije trap leek hij rustig een hoge bal uit de lucht te kunnen plukken. Echter door het extra gewicht van het hesje was zijn timing verkeerd, sprong hij te laag, verloor het luchtduel van een Vlotburger en kon een derde de bal binnentikken.
In de rust vertelde Kooi in duidelijke bewoordingen dat onze eigen Hero relatief veel vrije ruimte had op linksback en we dit beter moesten benutten. Helaas liepen we na 10 minuten in de 2e helft tegen een counter aan wat de 4-1 betekende. Natuurlijk kan ik in dit verslag nog aandacht schenken aan een zwaar onnodige zaag door een beperkte voorstopper met de draaicirkel van een olietanker op de benen van Maan becommentarieerd door hun met relatief weinig hersenen uitgeruste aanvoerder met " Die had je gewoon verdiend..." en licht aanstootgevend gedrag ipv volwassen rustig en verbindend gedrag van de Vlotbrugger technische staf maar dat doe ik niet!!!
Met een goede inhaalrace wist Kamp met een rebound en Dre met een kopbal de stand nog terug te brengen tot 4-3 maar helaas duurde de wedstrijd 5 minuutjes te kort om er op en er over te gaan. Volgens Sebas zijn er slechts drie voldoendes uitgedeeld aan Barendrechter zijde met de hoogste waardering voor aanvoerder Kooi.
Met zelfs twee pilsjes per persoon in de kleedkamer werd het uiteindelijk toch nog gezellig.
|
|
|
Simonshaven 2 - BVV 6 0-3 |
|
|
|
|
Geschreven door Robin Fredriks
|
|
maandag, 26 maart 2012 07:44 |
|
In de aanloop naar de wedstrijd tegen Simonshaven ging het veelal over hetzelfde onderwerp. De clash van een week daarvoor tegen Hellevoet(sluis) 2, de gedoodverfde kampioen, die deze dag zijn meerdere moest erkennen in de mannen van BVV 6. De ambiance rondom veld 4 van de Bongerd was zinderend, de strijd was heroïsch, de afloop een apotheose (http://nl.wikipedia.org/wiki/Apotheose). Hierover valt alles te lezen in het betreffende verslag van Jesse, mocht dat ooit het levenslicht zien uiteraard. Vraag is dan altijd wat zoiets doet met de geestesgesteldheid van betrokkenen richting de volgende wedstrijd. Vergelijk dit met een Ajax, dat 3 dagen na een optreden op een uitverkocht Old Trafford, de bekende betonnen trap moet afdalen in Venlo. Het contrast is zo onwezenlijk groot, dat alleen de mentaal allersterksten een topprestatie zouden kunnen leveren aan de legendarische Schuddebeursedijk in Simonshaven.
Legendarisch alleen al omdat De Grote Peter Kalkman hier zijn laatste doelpunt ooit in een uitwedstrijd heeft gemaakt. Legendarisch ook vanwege de route die afgelegd moet worden van kleedlokaal naar veld 2, waarbij het noodzaak is de bordjes te volgen om niet te verdwalen. Bij aankomst bleek echter dat we dit jaar niet de kilometers richting veld 2 hoefden af te leggen, maar op het hoofdveld mochten aantreden. Een aangename verrassing zou je denken, maar Chuck was duidelijk not amused hierdoor. Hij bleek zich mateloos te storen aan de rommel op de houtzagerij die langs dit veld is geposteerd en ook de schuur die vlak naast de noordwestelijke hoek is opgesteld werkte op zijn zenuwen. Het humeur van Mali daarentegen klaarde aanzienlijk op bij het kennisnemen van de veldindeling. Op het genoemde veld 2 speelde hij een jaar voordien namelijk niet de beste wedstrijd uit zijn carriére, getuige ook het citaat van één van de tegenstanders destijds: "laat ze die nummer 16 maar aanspelen".
Terug naar de voorbereidingen. Dat een goede voorbereiding het halve werk is, bewees Chuck maar weer eens. Vol trots meldde hij het adres van het vijandelijke sportcomplex reeds te hebben opgesnord, zodat dit snel in de navigatie-systemen kon worden ingegeven. Handig zou je denken, maar niets bleek minder waar. Jasper verkeerde namelijk in de veronderstelling dat we deze dag tegen Stellendam zouden aantreden. Kan gebeuren, zo'n foutje. Later dit seizoen nog wel bruikbaar, dat adres.
Onderweg merkte Hans scherp op dat het aantal stationwagons in de gelederen van de BVV 6 hoger ligt dan een aantal jaar geleden, had Jasper nog wat tips hoe om te gaan met zekere handelingen in al dan niet de echtelijke stee en besloot Thom als een 18-jarige een poging te wagen Vogel in te halen op een te smal stuk weg op één van de plaatselijke dijken. SIX toog met een verrassend complete selectie richting Simonshaven. Meest opvallende afwezige: Jacco, die zijn 9e week wintersport bleek te zijn ingegaan. Vraag je je af of de aprés-ski niet gaat vervelen na 56 avonden. Verder was het goed om te horen dat Erik al om 03.20u thuis was de vrijdagnacht en alleen Spa rood gedronken had. Hij bezwoer deze week geen bezoek te hebben gebracht aan Jaffa voor de toch wel gebruikelijke 3,5 kilo shoarma. Tenslotte moesten voorafgaand aan de wedstrijd handen worden geschud. Veel handen worden geschud. Zo bleek niet alleen import-Portugees Domi te verjaren deze zaterdag, ook captain Kooi moest worden gefeliciteerd als zijnde kersverse vader.
Na deze plichtplegingen kon de strijd dan aanvangen. De strijd die onder leiding bleek te staan van een Michiel Romeyn lookalike. Later zou het vermoeden dan ook toenemen dat de beste man inderdaad een soort Jiskefet in gedachten had in plaats van een normaal wedstrijdje in de reserve 3e klasse. De BVV begon sterk aan de wedstrijd. Erg sterk. De eerste helft van de eerste helft kwamen de oranjehemden dan ook niet voor in het spel. De bal ging soepel rond, de vrijstaande man werd steeds gevonden en dit leidde dan ook tot een aantal kansen. Het duurde een minuut of 20 alvorens de vijandelijke doelman voor de eerste keer de bal uit het net moest halen. Na een pass door het centrum verscheen Domi voor hem en kon de bal simpel verlengen. 0-1 dus. SIX ging door met goed voetbal hetgeen resulteerde in onder meer een kans voor Do, die met zijn schot paal en lat raakte. De rebound bleek niet besteed aan De Voog, die op een meter voor het doel om onduidelijke redenen besloot z'n gier tegen de bal te zetten in plaats van z'n voet. Honz, die heeft aangegeven na dit seizoen een einde te maken aan zijn imposante carriére, besloot in wat één van zijn laatste wedstrijden zal zijn, nog eens alles te geven. Dat kon op dat moment ook, omdat hij zich het half uur daarvoor volledig gespaard had door op het gemak aan de zijlijn geparkeerd te blijven. Dit in tegenstelling tot de afspraken die hij had gemaakt met Thomas. Plan was dat Honz naar binnen zou trekken waardoor Thom zou kunnen doen wat hij het liefste doet en beste kan: hard rennen, liefst zonder bal. In het voordeel van Honz spreekt zijn uitleg voor het niet nakomen van deze afspraak: "oww ja, vergeten". Hoe dan ook: Honz zag op dat moment een gapend gat achter de laatste linie van Simonshaven, Do had de bal en besloot deze genereus mee te geven, waardoor Honz en een aantal andere BVV-ers op het doel van de tegenstander konden afstormen. Honz ging op het doel af als een Man Met Een Missie: scoren. Afspelen naar andere vrijstaande spelers was geen optie, zoveel was duidelijk. Gniffelend zag Honz de keeper totaal verkeerd opgesteld staan en koos voor een eenvoudige trap die doeltreffend bleek. Gejuich alom, 0-2. De druk van de BVV bleef aanhouden. Na een goed passje van Marien besloot Fred één van zijn beruchte afstandsschoten los te laten. Na een iets te vroeg geroepen "100" van één van de verdedigers spatte deze vuurpijl uiteen op de lat en lukte het Domi de bal nogmaals in te brengen, zonder succes echter. Een andere poging van Domi bleek ook niet succesvol. Deze poging bestond eruit de lokale voorstopper ertoe te bewegen zich eens naar z'n leeftijd te gaan gedragen (naar schatting: een jaar of 45) in plaats van bij het minste of geringste als een 8-jarig meisje op de grond te gaan liggen gillen.
Halverwege het eerste bedrijf vroeg Michiel zich af of het niet verstandig zou zijn wanneer Simonshaven eens zou gaan meetrainen met SIX, omdat SIX "120 keer beter is". Vanuit het veld was duidelijk merkbaar dat op de bank genoten werd van het schouwspel en de stemming er dan ook goed in zat. De sfeer werd alleen maar beter toen Stengel 2 een ogenschijnlijk goede pass niet binnen de lijnen wist binnen te houden en als Bambi in zijn beste jaren op z'n gier ging, vlak voor de dug-out van SIX. Precies de plek dus waar dit soort voorvallen hoort plaats te vinden. En nadat Raoel zonder toestemming van de scheidsrechter het veld had betreden voor een blessurebehandeling, met a) een "sodemieter op" en b) een gele kaart als gevolg, was duidelijk dat de middag voor de mannen op de bank niet meer stuk kon. Of deze verMAANing (met excuus voor de te slechte woordgrap en spelfout tot gevolg) nu werd gegeven voor het betreden van de lijnen zonder toestemming, de vraag van Maan of "dit niet op een normale manier kon worden gezegd" in plaats van het "sodemieter op" of de verschrikkelijke belediging dat de scheidsrechter niet op een heel hoog niveau fluit, is niet duidelijk geworden. Belangrijk leerpunt: betreed nooit zonder expliciete toestemming van de arbiter het veld. Dit geldt uiteraard ook omgekeerd: verlaat nooit zonder expliciete toestemming van de arbiter het veld, maar dat weet iedereen. Het moet toch raar lopen als iemand van SIX daarvoor tegen een kaart zou aanlopen, laat staan dat dit Raoel zou zijn. Wellicht meer hierover in het verslag van de pot tegen OSV.
Het laatste kwartier voor de rust zakt het spelniveau. Te vaak werd van achteruit gekozen voor de lange bal, met al bijna even vaak een buitenspelsituatie tot gevolg. Passes werden slordig, Simonshaven kwam er wat meer uit, het energieniveau was laag, kortom: tijd voor de rust. Constatering tijdens de rust: de tegenstander kent opvallend veel karikaturen. Zo is er een centrale verdediger met het lichaam van Spongebob, een linksback die familie moet zijn van Stengel van Hellevoet 2, een andere centrale verdediger die aantoont dat wijsheid niet persé met de jaren komt, een middenvelder die bekend staat als "De Peer" en een linksbuiten die het (al dan niet) levende voorbeeld is dat de leerplicht in dit land best te ontlopen valt. Vermoeden bestaat dat zijn enige diploma z'n veterdiploma is. Vraagstuk dat niet opgelost kon worden: op grond van welke criteria is in hemelsnaam besloten wie er aanvoerder mag zijn van de oranjehemden. Verder in de rust de bekende wisselbeurten. Na het gebruikelijke gezeik dat dit nooit kan kloppen en de bekende vraag welke farizeeër de sheet heeft gemaakt die deze informatie produceert, moeten Do, Dré en Chuck het veld ruimen voor Maan, Jesse en Kooi.
De trainer van Simonshaven bleek zijn manschappen in de rust geïnstrueerd te hebben zich vooral niet naar de slachtbank te moeten laten leiden. Met tomeloze energie (en ook niet meer dan dat) en gesteund door de stevige wind in de rug trokken deze mannen ten strijde en liepen achter alles aan wat bewoog. Deze nieuwe tactiek leidde niet meteen tot mogelijkheden, maar de suprematie van SIX uit de eerste helft was verdwenen. De 3 gewisselden in de rust meenden na afloop dat deze omslag zijn oorzaak vond in dit dramatische wisselbeleid, waarmee zij hun eigen invloed op het wedstrijdbeeld uiteraard schromelijk overschatten, maar dat weten ze zelf ook wel.
Raoel had de eerste helft goed opgelet vanaf de bank en meende gezien te hebben dat er ruimte lag op onze rechterflank. De bal moest en zou dus die kant op. Wat Maan even niet gezien had, was dat Jesse de tweede helft op rechts was geposteerd. Nu kunnen we veel zeggen van Jesse, maar niet dat hij vanuit z'n toegewezen positie speelt. Deze samenloop van omstandigheden leidde ertoe dat Raoel een keer of 5 een bal de rechterflank op stuurde, terwijl Jesse net op dat moment centraal stond, of op links of gewoon naar de lucht te kijken uiteraard, zoals alleen Jesse dat kan. Teleurstellend balverlies derhalve.
De tweede helft kan worden omschreven als rommelig, onnauwkeurig en zonder (goede) ideeën. SIX ging teveel mee in het hotseknotsbegoniavoetbal (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bert_Jacobs) van Simonshaven. Het was dus vooral veel hollen, beuken, rauzen, raggen en omschakelen. Simonshaven kwam niet verder dan wat mogelijkheden die Erik wist te pareren. Opvallende gebeurtenis: Honz bleek bij zijn goal écht alles te hebben gegeven, want op zeker moment in een achtervolging zakte hij, naar eigen zeggen ook, door z'n hoeven heen. Een van de oranjehemden, een draver van het eerste uur, met het kapsel van Bassie H. en de penetrante geur van een zekere BVV-coryfee om zich heen, besloot na dit eerste uur een poging te wagen het been van Simon onherstelbare schade toe te brengen. Siem, doorgaans het braafste jongetje van de klas toch, de ideale schoonzoon en ongetwijfeld de favoriet van z'n moeder, liet dit niet over zijn kant gaan en besloot in een en dezelfde actie een klein trapje mee te geven. Uit zelfbehoud, zo zag een ieder. Een ieder, met uitzondering van Michiel, die besloot dit voorval te interpreteren als een (na)trappende beweging en te honoreren met een directe rode kaart voor Siem en een gele kaart voor de draver. De strijd ging voort met 10 tegen 10 aangezien de draver zelf onherstelbare schade bleek te hebben opgelopen. Hij schijnt nog steeds door een rietje te moeten drinken. Het duurde minuten voordat hij de lijnen verliet, maar het leken wel uren. Iedere seconde van dit tijdvak werd door Kooi benut door de linksbuiten van dienst erop te attenderen dat er in Nederland toch echt een leerplicht bestaat en hij z'n lagere school eens moet gaan afmaken. De onzin die deze dondersteen al de godganse wedstrijd meende te moeten spuien kent eerlijk gezegd zijn weerga inderdaad niet.
Het laatste kwartier was het weer voornamelijk SIX dat het spel dicteerde. Na enig ouderwets gekluts en onduidelijk bedoelde passes kwam de bal bij De Vogel, die goed doorging en de plaatselijke doelman verschalkte met een keurige lob, 0-3 dus. Kort daarna kwam Simonshaven via een counter in de buurt van Erik, die een vijandelijke inzet onschadelijk leek te maken, maar dit bleek niet voldoende de bal volledig voor de lijn te keren. Hij deed nog een manmoedige poging door als een gestrande walvis met z'n vin de bal snel vanachter de doellijn vandaan te rossen, maar het was duidelijk te laat. 1-3, zo oordeelde een ieder. Een ieder, met uitzondering van Michiel, die het bekende Wolter-gebaar maakte, "SPEEL" dus. Wolter 2, a.k.a. Kelly Rietbroek, besloot de naam en het gedachtegoed van Wolter geen eer aan te doen en te doen alsof zijn neus spreekwoordelijk bloedde, als een soort Bakhramov, maar dan omgekeerd. Voor de jeugdige lezers: http://reload1.geschiedenis.vpro.nl/artikelen/43534573/
In de dying seconds meende een middenvelder van Simonshaven de scheidsrechter nog wat vragen te moeten stellen die de beste man niet kon begrijpen noch waarderen. De arme knul moest met 2x geel binnen 5 seconden het toneel verlaten, waarmee een typerend einde kwam aan een toch wel matige wedstrijd. Drie punten in de tas, op koers in de 3e periode, een heerlijk lentezonnetje en dus al met al een prima zaterdag. Met gierende banden terug naar de Bongerd.
Opstelling 1e helft: Erik, Thomas, Ed, Jasper, Mali; Hans, Fred, Dré, Simon; Marien, Dominique
Opstelling 2e helft: Erik, Hans, Ed, Thomas, Mali; Jesse, Fred, Kooi, Simon; Marien, Raoel
|
|
Laatst aangepast op maandag, 26 maart 2012 07:48 |
|
Vitesse Delft 5 - BVV 6 4-2 |
|
|
|
|
Geschreven door Raoel Maan
|
|
donderdag, 01 maart 2012 08:39 |
|
De ‘afscheidswedstrijd’ (Domi doet de bewegingen hierbij) van Dré had alle ingrediënten voor een mooie voetbaldag. Het bijna-herfst-zonnetje scheen en de Portugese voorbereiding van onze trainer Huub Stevens zou zijn vruchten kunnen afwerpen. Echter, desalniettemin, edoch was dit niet het geval. Ik kreeg er al een hard hoofd in toen Erik, tijdens een ritueel wc-bezoek, vertelde in Get Back te zijn beland. We kunnen dan ook erg kort zijn over de wedstrijd. Six heeft nooit een normaal niveau gehaald, er zijn geen 4 passes achter elkaar goed gegaan, we verdedigden op een meter of 3, konden voorin de bal niet vasthouden, over het creeëren van kansen nog maar te zwijgen, tel daarbij het aantal schoten van Thomas D bij op en je hebt eigenlijk een waardeloze middag. Al voor dat ik mijn ‘Broodje Vitesse Delft’ (Do doe jij ze weer?) op had keken we al tegen een 1-0 achterstand aan. Al snel volgden de 2-0 en 3-0 waarna John het voor gezien wilde houden, ware het niet dat hij als een duveltje uit een doosje, lichtvoetig en frivool als hij is, aan de verdediging van de delftenaren wist te ontkomen en de bal over de keeper wist te lobben, zoals een spits van zijn formaat betaamt. Hierdoor volgde al vroeg een publiekswissel. Na een aantal foute passes en geknoei kon eindelijk worden gerust. Het zou het hoogtepunt van de dag worden. Na een stilte van nog geen minuut, volgde een speech van onze kapitein Kooi, waarna de volgende 12 minuten enkel slechte grappen werden gemaakt over elkaars kwaliteiten (en moeders): zo zijn we er achter gekomen waarom Chuck nog geen tas heeft; waarom Thomas D zijn tas weer moest inleveren; dat Chuck, naast alle films van Chuck Norris, Forrest Gump ook kan waarderen; en dat Kamp vindt dat Thomas D niet kan schieten. Achteraf hadden we nooit meer naar buiten moeten gaan.
De tweede helft was namelijk nog slechter dan de eerste helft. Hoogtepunten: het feit dat John weer in de ploeg kwam en zijn goal in de spreekwoordelijke winkelhaak.
Het geklungel van ons alleen aanziend, dwaalde door mijn medische brein de gedachte, of wij niet allemaal lijden aan een spierziekte. Iets dat de scheidsrechter enkel dacht bij het aanzien van de grensrechter. Verder was de leidsman erg neutraal en moet gezegd worden dat hij welgeteld een keer naar ons heeft geluisterd. Op advies van Kooi floot hij 5 minuten voor het einde af.
Volgende week zijn we hopelijk wel weer uit onze jaarlijkse winterslaap ontwaakt en kunnen we het Vlotburg moeilijk gaan maken. En nog iets: Dré is nog veel te jong om te stoppen. We hadden jouw ervaring hard nodig deze wedstrijd!
Opstelling 1e helft: Erik; Jesse, Ed, Kamp, Simon; Chuck, Kooi, Thomas D, Domi; John (Maan), Cock
Opstelling 2e helft: Erik; Chuck, Ed, Kamp (John), JW (Jesse); Domi, Kooi, Thomas D; Maan, Cock
|
|
