BARENDRECHT - Six haalt kampioenschap binnen op overtuigende wijze. De rood/witten, die dit seizoen nog geen punt verspeelden, waren ook op eigen veld de betere tegen een onmachtig, doch verzorgd spelend Rhoon (7-0).

Verslag van een ooggetuige - Hoewel de taak dit verslag rond de kampioenspot te mogen schrijven mij uiteraard welgevallig is, is mijn grote zorg toch vooral waar te beginnen. Waar in die bodemloze put van bizarre herinneringen aan het feest der feesten te grijpen? De door Sebas ruimschoots gewonnen wet T-shirt contest? Het miraculeuze aanzicht van Tom en Erik in één botsauto? Het WK handje klap in slow motion? Of toch gewoon maar beginnen met die schitterende goal van Dré? Een vraag die me zonder alcoholvergiftiging zonder meer uit mijn slaap zou hebben gehouden....

.... Was de aanloop met een voortijdig geëindigde training niet ideaal, de omstandigheden rond de wedstrijd tegen Rhoon konden niet beter. Zonder ook maar een zuchtje wind en met een stralende zon werd er om 13.00 uur op het ietwat troosteloze veld vier afgetrapt. Om ons te vergewissen van een overwinning werd er begonnen in de sterkst mogelijke opstelling, wat betekende dat Maan, John en Fred begrijpelijkerwijs buiten de boot vielen. Om laatstgenoemde toch nog op te vrolijken werd hem de vlag in zijn grijpgrage handjes gedrukt. Als een kind zo blij dartelde hij 45 minuten parmantig langs de strak en zorgvuldig getrokken kalklijn.

Wat de prima vlaggende grensrechter net als het massaal toegestroomde publiek de eerste helft te zien kreeg was een nimmer effectiever BVV 6. Tegen het voormalig tweede van Rhoon was het begin zoals zo vaak lastig. De verzorgd spelende gasten openden verassend sterk en even leek het erop dat BVV 6 het moeilijk ging krijgen. Na deze vooraf anders voorgestelde openingsfase begon het zorgvuldig door Sebas en Arnoud uitgekiende 3-4-3 systeem echter al snel zijn vruchten af te werpen. Het zeer sterk spelende centrale duo op het middenveld kreeg vat op de directe tegenstanders en veranderden eigenhandig de verhoudingen op het veld. Er was hier maar één baas op het veld en dat was de koploper. De automatismen keerden terug en voor een ieder zich ervan bewust was, lag de bal in een tijdsbestek van 35 minuten liefst 6 keer in het doel van de bezoekers. Dodelijk als nooit tevoren waren het zoals zo vaak de gevreesde spitsen Marien (3) en Tomscorer die het pleit beslechtten. Hoeveel zij er dit seizoen echter ook maakten, het mooiste doelpunt van de eerste helft werd gescoord door routinier Dré. Nadat Jesse op mannelijke, heldhaftige wijze de bal veroverde stuurde hij Marien met een bekeken pass de diepte in. De sluwe spits legde zijn opgekropte frustraties voor een moment terzijde en zag in zijn ooghoek Dré opstomen. Met machtige passen aan de zijkant het zestienmetergebied in stormend wist hij als geen ander waar de bal heen moest. Dré moest hem hebben en snel ook. De ooit zo talentvolle middenvelder Dré naderde immers reeds het vijfmetergebied en nog even en hij zou dwars door het net lopen. Op het laatste, maar ook perfecte moment geeft Marien de beslissende pass en Dré kan niet anders dan de bal achter zijn standbeen met een hakje in het doel werken. Totaalvoetbal in optima forma.

Van mindere schoonheid maar eveneens noemenswaardig was eerste helft het doelpunt van Jacco. Alsof het just another day at the office betrof, schilderde de bewuste jongen alleen voor de barslechte keeper een stiffie in het doel. Weinig imponerend hoor ik je denken, maar het betrof toevallig wel alweer de honderdste(!) goal van het seizoen voor BVV 6. Een puike prestatie waar menig Bongerdbezoeker ons de komende jaren ongetwijfeld tot vervelens aan toe aan zullen blijven herinneren.

Omdat de tweede helft met een ruime 6-0 voorsprong slechts een formaliteit betrof mochten ook de bankzitters een helftje aan het grote werk ruiken. Duidelijk verzwakt door de inbreng van deze mannen scoorde BVV 6 dan ook slechts nog een keer. Het was de tweede helft onzichtbare Jesse die een per ongeluk bij de tweede helft belandde bal met een angstaanjagende kracht en precisie het doel inwerkte. Ondanks de goede intentie speelde BVV 6 een matige tweede helft. Het was zelfs aan doelman Erik te danken dat Rhoon de aansluitingstreffer niet wist te maken. Met een katachtige reflex hield onze held zoals zo vaak zijn doel schoon. De glimlach op 's mans tronie vlak na de wedstrijd sprak boekdelen. De zo trotse doelman heeft nog slechts een doel zijn leven en dat is de voor de rest van het seizoen de nul houden. De rest kan hem gestolen worden. Een doel waaraan het hele team zich inmiddels loyaal heeft geconformeerd.

Met het naderen van het laatste fluitsignaal werd de spanning voelbaar. Na een seizoenlang kei- en keihard geknokt te hebben was het namelijk zo ver. De anti-climax van de week ervoor waarin BVV 6 kampioen werd zonder te spelen, kon eindelijk worden goedgemaakt. De bloemen stonden klaar en de voorzitter paraat. Gedachten aan al die voorgaande wedstrijden cirkelden in het rond. Iedereen besefte hoe ontzettend diep hij heeft moeten gaan om dit bijzondere succes te bereiken. De ontlading was bij het horen van dat beslissende fluitje dan ook groot. Héél groot. Zelden zullen er zo'n groot aantal volwassen mannen elkaar huilend in de armen zijn gevallen. "Kampioenen! Kampioenen! Kampioenen! olé olé!" werd terstond gebruld. De 4e klasse K definitief gewonnen door BVV 6.

Na het laten nemen van de nodige foto's, leeggieten van champagneflessen over andermans rug en in ontvangst nemen van de felicitaties van genodigden toog BVV 6 moe maar voldaan richting kleedkamer. De moedige zelfmoordpoging middels vergassing ten spijt, werd het feestje in de kleedkamer luister bijgezet door verschillende imposante speeches. Aanvoerders Arnoud en Maan en kampioenenmaker Sebas mochten even door het stof om de manschappen toe te spreken en te herinneren aan hun sportieve plicht voor de rest van de competitie. Wijze woorden die door iedereen maar graag wat gehoord werden. Er werd gedanst, gejubeld en ge-Luht. De (borrelnoten)schaal ging van hand tot hand en kleine Mali kwam zijn belofte na ons een kratje voor te schotelen bij een behaald kampioenschap. Een goed ventje (dat vervolgens overigens wel héél lang bleef zitten).

De uitermate gezellige kleedkamer achter ons latend was het op naar het volgende hoogtepunt: de traditionele bordesscene. In een comfortabel, voordelig afkledend en verrassenderwijs wit kampioensshirt verzamelden BVV 6 zich op het bordes. Wat er toen gebeurde zullen weinig mensen ooit vergeten. Helemaal NIETS. De zich aan het bier lavende mensenmassa onder ons had weinig aandacht voor De Schaal van Zes. Met een klein debacle op zak mocht gelukkig wel nog even geluisterd worden naar het monotone stemgeluid van succestrainer Jack.

Op weg naar de door Ed gemaakte afspraak in Lust hadden de manschappen van zes slechts vier uur te overbruggen. Vier uur vol bier. En bier. Maar hoe gezellig was dat wel niet? Zo gezellig zelfs dat er spontaan op straat werd geroeid, gezongen, gesprongen, ge-je-moedert, gelachen, bier gegooid, kontzakken gevuld werden met bier, Arnold Scholten even ter sprake werd gebracht, Sebas dwars door zijn natte T-shirts ons zijn gestroomlijnde buik toonde en er ter bewijs van dit alles onvergetelijke foto's en filmpjes werden gemaakt. Kortom, een doldwaze middag waarin het team weer eens goed uit de verf kwam.

Met de honger drukkend op onze klotsende magen mochten we om half negen dan eindelijk op weg naar Kolet. Vermoeid en in de coördinatie ietwat verzwakt moest er echter nog één horde worden genomen: de kermis. Als echte Sirenen lagen ze er, de uitdagende attracties waarvoor niemand ooit te oud is. De lokgroep was uiteraard velen te machtig en dus bouwde een groot deel van BVV 6 een kleine tussenstop in. Tom, niet vies van stevig autoritje, kocht 78 botsautomuntjes en propte zich met behulp van twee meter grote schoenlepel met Erik in één(!) botsauto. Er toverde zich een onherkenbare blik in Toms ogen en kwijl droop over zijn kin. Maar hij had plezier. Verderop toonde Hans zich van zijn dappere kant door zijn angst voor eenmaal te overwinnen om samen met Jesse de La Bamba te betreden. Een kinderwens kwam uit. Dat Hans het toestel vervolgens lijkbleek verliet maakte zijn overwinningsroes niet kleiner.

Helaas moest de grootste kanshebber op de titel 'speler van het jaar', Kamphuis, wegens fysiek ongemak vlak voor Lust afhaken. Zijn teamgenoten hopen op het beste en wensen de stoere verdediger een spoedig herstel. Ondanks dit stevige verlies liet BVV 6 overigens niet na te blijven excelleren in stompzinnigheid. Om de tijd te doden in afwachting van het later te blijken koningsmaal, werd Hans naar verluidt onder de hoede genomen van enkele geroutineerde handjeklappers. Een WK handjeklap in slow motion etaleerde maar weer eens welk een talent zich verzameld heeft in dit team. En welk een vertrouwde band de spelers wel niet met elkaar hebben. Zonder schroom werd de data verzameld waarmee een analyse kon worden gemaakt van het gemiddelde sexleven. Te vaak, te weinig, te hard, te naakt, van achter. Niets werd onder tafel geschoven. Conclusie is dat er weinig geklaagd mag worden. We staan er gemiddeld, uitzonderingen daargelaten, goed voor.

Om te bekomen van de carpaccio (verguisd door John) en saté werd tot slot nog een klein biertje gedronken in de danszaal van Lust. Uitblinkers Mali en Marien lieten zien te beschikken over elastische dansbenen en Hans deed nog eenmaal voor hoe epilepsie er nou precies uit kan zien. Formidabele momenten die eindigden in een laatste potje roeien en heel lelijke polonaise.

Omdat wij de sponsors nooit in de steek laten verplaatsten de laatste feestgangers naar de Pimpelaer, alwaar het feest eindigde aan een tafel en mijn herinnering langzaam vervaagt…. Precies zoals een goed feestje betaamt.